°21

000034blog
Lomography CN 400, Pentax ME SE

One of the things that make me love photography is its capability to freeze and relive memories for me to cherish. This photo was taken while having a morning coffee at Vigan, Ilocos Sur.

We went there during the Holy Week and almost all the transient houses and hotels are fully booked! So we had to weave through all over the place and luckily found Casa Arcellana. It was a simple, yet well-kept transient house and the people are courteous and accommodating. Having lovely tea cups is definitely a plus!

Looking at this photo makes me smile, because I remember the good conversation that transpired during this moment. B and I were having coffee, while waiting for the others to finish preparing for our day’s sojourn around Ilocos Sur.

°17: Caffera Photo + Café

13730545_10207948696409896_1235215059_o
iPhone 6

It is a rainy Saturday when after running an errand with babu, ramen seems to be a fitting meal due to the chilly weather. After filling ourselves with a satisfying lunch and wanting to end on a high note, that is dessert, we tried Caffera Photo + Café in Maginhawa.

I have been meaning to visit this café ever since it was launched and I am just glad to finally do so with my significant other. Wish I had my cameras with me, though! Nevertheless, I still had a blast! Lovely feeling to be surrounded by cameras! Despite the gloomy weather, we had a pleasant Saturday last week.

Give it a try sometime:
2/F Dona Zenona Suites, 54 Maginhawa St. cor. Mahusay, UP Village, Quezon City
0995 190 2400
10:00 AM – 12: 00 MN

°13: Nostalgia and Japan

FM2-Natura1600_0018

FM2-Natura1600_0016

FM2-Natura1600_0024
Nikon FM2, Natura Classica 1600

I get nostalgic whenever I look at these photographs that my sister took when we were in Japan. I miss everything about those times! Haplessly, though, I am aware that even if I can come back to Japan, it will never be the same again. The people who will welcome me at the airport will never be the same people who used to wave at me.

Nevertheless, it is comforting to know that I can always create new memories with my loved ones. Can’t wait to set foot on my second home again!

°12: Bulaklak, Tao at Pag-ibig

Kailan lamang may mga bagay akong napagtanto habang nagbubunong braso ang nakapapasong sikat ng araw at ang bugso ng paparating na ulan. Isa sa mga ito ang tunay ngang hindi ko makakalimutan.

Sa buhay natin sadyang marami tayong makikilala at mamahalin na tao. Naisip ko na ako mismo ay marami nang taong nakadaupang palad. Ngunit, hindi ko rin maipagkakailang marami rin sa kanila ang piniling umalis sa aking buhay. Mga kaibigang walang kalagyan ang pagmamahal ko sa pag-uumapaw at ang mga tao na dapat meron ako ngunit hindi ko man lamang nasilayan, tulad ng isang tatay. ‘Yun pala ang dahilan kung kaya’t tayong mga tao ay takot na maiwanan o masaktan at kung minsan ang sobrang pagmamahal natin ay nagdudulot na ng kasiraan sa ating mga iniibig.

MB1.jpg

* * *

Sa sobrang takot pala natin na mawala sila, sobrang napapahigpit ang ating paghawak sa kanila. Sukdulang hindi na sila makakilos o makahinga man lang. Imbis tuloy na maramdaman nila ang ating pagmamahal, nasasaktan na pala sila. Tayo rin pala ang nagtutulak sa kanila palayo sa ating mga kamay. Hindi pala tama, lahat talaga ng sobra ay hindi tama. Imbis na bumusilak sila bilang magagandang mga bulaklak, tayo pala ang nagbubunsod sa pagkasira at pagkalanta ng mga talulot nila. Sinira pala natin sila sa sarili nating mga kamay nang hindi natin namamalayan.

MB2.jpg

* * *

Kasabay nang malakas na pagragasa ng ulan ang tila para bang pagbuhos sakin ng mga bagay na dapat kong pagnilayan. Napagtanto ko na ang tunay na pagmamahal pala ay yung hindi nakasandal sa haligi ng takot–takot na maiwanan, takot na masaktan o takot na makalimutan. Ang tunay na pagmamahal pala ay ‘yung paghawak sa mga bulaklak nang hindi masyadong mahigpit o hindi masyadong maluwag, yung katamtaman lang dapat. Ganoon din sa pamilya, mga kaibigan at lahat ng mga mahal natin sa buhay.

MB3.jpgCanon Kiss X2

Ang tunay na pagmamahal ay ang pagbibigay laya natin na mabuhay sila, ang pag-alala na tulad natin ay may sari-sarili din silang mga buhay at mga tungkulin na dapat nilang gampanan, paghusayan at pagtagumpayan. ‘Yon ang tunay na pagmamahal, ‘yung tapang na hawakan ang mga bulaklak sa ating mga kamay ng may katamtamang higpit at luwag. Dahil kung tunay din nila tayong minamahal, umalis man sila, meron tayong katiyakan na sila ay manunumbalik. O ang mas mainam, sa kabila ng kakayahan nilang lisanin ang ating mga kamay, patuloy na nananatili…

Nananatili sa ating mga kamay,

Nananatili sa ating mga buhay.